Aita, lekurik ez zenuen nire bihotzean,<\/p>\n\n\n\n
zoko hura aspaldi ukatu nizun.<\/p>\n\n\n\n
Haatik, behin, itsas-labana ostu nizun,<\/p>\n\n\n\n
eta goitik behera urratu nuen bihotz kutxa<\/p>\n\n\n\n
arrakala mingarri horretatik zeure izena<\/p>\n\n\n\n
sartu eta betiko zokoratu zedin;<\/p>\n\n\n\n
mamu artean. Damurik ez dut.<\/p>\n\n\n\n
Portua atzean utzi nuen egunean isuri nituen<\/p>\n\n\n\n
malkoak<\/p>\n\n\n\n
odol tantak ziren, maitasunez zipriztinduak,<\/p>\n\n\n\n
eta itsas-zirimolekin nahastu ziren noizbait.<\/p>\n\n\n\n
Gurean , amonaren gorua jira-bira zegoen<\/p>\n\n\n\n
egongelan,<\/p>\n\n\n\n
eta orratzak, zainak jipoituz,<\/p>\n\n\n\n
aski baretu zuen amak ere bere<\/p>\n\n\n\n
barnean zeraman arrangura.<\/p>\n\n\n\n
Itsasoan, dagoeneko, bigarren mailako<\/p>\n\n\n\n
marinelik edo herritarrik ez dago; lurrean bai,<\/p>\n\n\n\n
ordea.<\/p>\n\n\n\n
Bigarren mailako marinelak herriko zoroetxetik<\/p>\n\n\n\n
ikus daitekeen beste plaza ilun eta ospel<\/p>\n\n\n\n
batean ostenduta daude; portu zaharreko<\/p>\n\n\n\n
plazaren gibelean.<\/p>\n\n\n\n
Ostenduta daude: preso.<\/p>\n\n\n\n
Gasolina esnifatzen eta heroina txutatzen.<\/p>\n\n\n\n
Txuta talde osoarena da; aspaldi boterea<\/p>\n\n\n\n
herritarrena zen bezala.<\/p>\n\n\n\n
Gaurkoan, goizero bezala,<\/p>\n\n\n\n
oraindik kresal zaporea ezpain artean dudala,<\/p>\n\n\n\n
kamaroteko konketako ispiluaren aurrean<\/p>\n\n\n\n
paratu naiz.<\/p>\n\n\n\n
Istant batez, begiak itxi ditut eta gazte<\/p>\n\n\n\n
denborako bisaia irudikatu dut neure baitan.<\/p>\n\n\n\n
Begiak zabaltzerakoan, ordea\u2026 Kraska!<\/p>\n\n\n\n
Ispilua mila pusketan kraskatu da,<\/p>\n\n\n\n
bestelakoa baita aurrez aurre dagoen itsas-<\/p>\n\n\n\n
mutila: dagoeneko arraildua.<\/p>\n\n\n\n
Eskerrak goizeko kafeak itsasgarri lana<\/p>\n\n\n\n
egiten duen nire memoriaren xaflekin.<\/p>\n\n\n\n
Tamalez, ez diot luzaroan eutsi zurikeriari;<\/p>\n\n\n\n
zakua hartu eta\u2026 kraska!<\/p>\n\n\n\n
Dosiarekin zuritu dut sudurra.<\/p>\n\n\n\n
Aitzakiekin zuritu dut gezurra.<\/p>\n\n\n\n
Diruarekin zuritu dut beldurra.<\/p>\n\n\n\n
Jolas hutsa balitz bezala,<\/p>\n\n\n\n
papelina hartuko dut,<\/p>\n\n\n\n
tentu handiz,<\/p>\n\n\n\n
eta hankaz gora jarriko dut<\/p>\n\n\n\n
barruaren hautsa,<\/p>\n\n\n\n
ispiluaren puskak berriz ahoka daitezen.<\/p>\n\n\n\n
Itsaso maitea, zeuk gaztetan egin bezala, gaur<\/p>\n\n\n\n
ametsetan nengoela, ni zu bilakatu naiz, eta<\/p>\n\n\n\n
zu ni bilakatu zara.<\/p>\n\n\n\n
Ametsetan barrena, arimaren barrunbeetara<\/p>\n\n\n\n
soilik hel daitekeen laba herdoila erosi nion<\/p>\n\n\n\n
orain gutxi portuko marinel bati.<\/p>\n\n\n\n
Eta Andre Marietarako, propio, arrantzatua<\/p>\n\n\n\n
den hegaluzea izango banintz bezala, nire<\/p>\n\n\n\n
burua zabaltzeari ekin diot oraintxe bertan<\/p>\n\n\n\n
komuneko perrailean.<\/p>\n\n\n\n
Beldur naiz. Izerdi gorria, izerdi hotza irten<\/p>\n\n\n\n
baita ene gorputzeko zirrikitu guztietatik. Ene<\/p>\n\n\n\n
sudurrak, negar-malkotan tantaka, herriko<\/p>\n\n\n\n
iturria zer dirudi ba!<\/p>\n\n\n\n
Banoa. Bisturiaren mutur zorrotza sartu dut<\/p>\n\n\n\n
bular aldean eta miseria jarioa geldi ezina da.<\/p>\n\n\n\n
Minik ez, tutik ez.<\/p>\n\n\n\n
Giltzek ateak zabaltzen dituzten bezala,<\/p>\n\n\n\n
herdoilak jandako labanak nire gorputz ihartua<\/p>\n\n\n\n
ireki du goitik behera, bular beltzetik ia-ia<\/p>\n\n\n\n
lurrera; bestelako ziorik izango ez balu bezala.<\/p>\n\n\n\n
Birikiak atera ditut, gibel urdina ere bai.<\/p>\n\n\n\n
Hesteak atera ditut, zainak eta arteriak, baita<\/p>\n\n\n\n
barea eta pankrea ere. Saihets hezurrak atera<\/p>\n\n\n\n
ditut, urdail zikina eta heste gorria ere bai.<\/p>\n\n\n\n
Azkenik bihotza atera dut, eta orbita aspaldi<\/p>\n\n\n\n
galdu zuten begiekin arretaz begiratu diot.<\/p>\n\n\n\n
Dantzan dabil oraindik, taupaka oraindik,<\/p>\n\n\n\n
erritmoa gorde ohi duen traineruak bezala,<\/p>\n\n\n\n
tempoa galdu barik. Gorputzetik atera ditudan<\/p>\n\n\n\n
altxor guztiak bezala, bihotza ere bazter<\/p>\n\n\n\n
batera bota dut, kala-txoriak dauden<\/p>\n\n\n\n
bazterrera; ez baita bilatzen ari naizena.<\/p>\n\n\n\n
Non dago, bada, neure arima? Edo zeurea,<\/p>\n\n\n\n
alegia. Eskuekin tolesturak hartu eta<\/p>\n\n\n\n
akordeoia bainitzan, aurkitzen ahalegindu<\/p>\n\n\n\n
naiz. Horretan tematu naiz, baina deus ez.<\/p>\n\n\n\n
Nik uste nuen itsasoak arima izan bazuela.<\/p>\n\n\n\n
_
Texto de Karlos Aretxabaleta, segundo premio del XII certamen de poes\u00eda en modalidad euskera.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
SAREGILEA Aita, lekurik ez zenuen nire bihotzean, zoko hura aspaldi ukatu nizun. Haatik, behin, itsas-labana ostu nizun, eta goitik behera urratu nuen bihotz kutxa arrakala mingarri horretatik zeure izena sartu eta betiko zokoratu zedin; mamu artean. Damurik ez dut. Portua atzean utzi nuen egunean isuri nituen malkoak odol tantak ziren, maitasunez zipriztinduak, eta itsas-zirimolekin nahastu […]<\/p>\n","protected":false},"author":116,"featured_media":4834,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_uf_show_specific_survey":0,"_uf_disable_surveys":false,"_genesis_hide_title":false,"_genesis_hide_breadcrumbs":false,"_genesis_hide_singular_image":false,"_genesis_hide_footer_widgets":false,"_genesis_custom_body_class":"","_genesis_custom_post_class":"","_genesis_layout":"","footnotes":""},"categories":[5,835],"tags":[843],"class_list":{"0":"post-4901","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-poesia","8":"category-zona-creativa","9":"tag-deustopoesia23","10":"entry"},"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t